જોધલપીર બાપા કથા

ભાગ – ૧ : બાળલીલાઓ અને અદભૂત વિચાર

સંવત ૧૩૧૬ ચૈત્ર સુદ પુનમના પવિત્ર શુક્રવારે,

મુ. પો. કેસરડી, તા. ધોળકા, જી. અમદાવાદ ના પવિત્ર ધરા પર

મેઘવાળ સમાજમાં જન્મ્યા એક અદભૂત દિવ્ય સંત — જોધલપીર બાપા. નળ કાંઠા વિસ્તારમાં આવેલ ભાલભુમિ કેસરડી માં પાવન પગલાં પીર ના પડ્યા.

પિતા દેવીદાસ અને માતા નીરુમા (ટાંકુમા) એ પોતાના ઘરમાં આ દિવ્ય સંતનો જન્મ જોઈ અતિ આનંદ માન્યો, મોટો ભાઈ જીવાજી એ પણ નાના ભાઈને સદાય પ્રેમ આપ્યો,

પણ એ જાણતો નહોતો કે આ નાનો ભાઈ કોઈ સામાન્ય બાળક નહોતો —

એ તો ભવિષ્યનો પ્રકાશ હતો, યુગો સુધી લોકોના મનમાં પ્રેરણા ફૂંકનાર મહાપુરુષ હતો.

---

બાળપણથી જ જોધલપીર ખૂબ જ વિવેકી અને વીર સ્વભાવના હતા.

માત્ર થોડા વર્ષના હતા છતાં આંખોમાં અજાણી તેજસ્વિતા અને હૃદયમાં ધર્મની ઊંડી સમજ હતી.

રોજ મોટાભાઈ જીવાજી કુળદેવીઓની પૂજા કરતા હતા

ઘરમાં ધૂપ, દીવા અને ફૂલોથી પૂજાનું પવિત્ર વાતાવરણ છવાયેલું હતું.

નાના જોધલપીર ત્યાં આવ્યા — આંખોમાં તીવ્ર ભાવ અને મનમાં પ્રશ્ન

એ બોલ્યા,

“ભાઈ, આપણે આ પથ્થરની મૂર્તિઓની પૂજા કેમ કરીએ છીએ? આપણા કુળની રક્ષા આ મૂર્તિઓ કરશે કે આપણે જાતે?”

ભાઈ આશ્ચર્યચકિત થઈ બોલ્યા,

“આ તો આપણી કુળદેવીઓ છે!

એમની પૂજા કર્યા વિના કુળદેવીઓનો આશીર્વાદ ક્યાંથી મળે!”

નાના જોધલપીર ધીમે પણ દૃઢ અવાજમાં બોલ્યા,

“ભાઈ,

જે પોતાની શક્તિ ભૂલીને મૂર્તિઓમાં આશા રાખે,

એ કદી સચ્ચો ભક્ત નહીં ગણાય.

આપણા હાથમાં પરિશ્રમ છે, મનમાં શ્રદ્ધા છે —

એ જ સાચી દેવી છે!”

આ કહીને જોધલપીર બાપાએ જોગણીઓની મૂર્તિઓ આગળથી ઉઠાવી લીધી

અને એક ક્ષણમાં જ તે મૂર્તિઓ સળગાવી દીધી.

ભાઈ ગુસ્સાથી ભરાયા —

“તારે એ શું કર્યું જોધલ! દેવીની મૂર્તિઓ સળગાવી દીધી!

આ તો અધર્મ છે!”

પરંતુ નાનકડા જોધલ શાંત સ્વરે બોલ્યા —

“આ અધર્મ નહીં ભાઈ,

આ તો અંધશ્રદ્ધા ઉપરનો પ્રહાર છે।

દેવતા બહાર નહીં, આપણા અંદર છે।

જ્યારે આપણે પોતે જ ધર્મની રક્ષા કરી શકીએ,

ત્યારે આ મૂર્તિઓ શું કરશે?”

ભાઈ જીવાજી ચૂપ રહી ગયા,

અને એ દિવસે સૌને સમજાયું —

કે આ બાળક સામાન્ય નથી...

આ તો જોધલપીર,

જેઓ ધર્મ અને શક્તિનો સાચો અર્થ સમજાવવા આવ્યા છે.

---

ભાગ – ૨ : અદભૂત ચમત્કાર અને ધર્મનું પ્રબોધન

ધોળકા ના બાદશાહ મીરખા વર્ષોથી એક અજાણી પીડાથી ત્રસ્ત હતા.

બાર વર્ષથી પીઠમાં થયેલ પાઠું (દર્દાળું ફોડ) તેમને બેસવા-ઊભા રહેવા પણ દેતો ન હતો.

દરબારના હકીમો, વૈદ્યો અને તાંત્રિકો બધાએ પોતાના પોતાના ઉપચાર અજમાવ્યા,

પણ કોઈની દવા કારગર સાબિત ન થઈ.

એક દિવસ એક વૈદ્ય આવ્યો અને કહ્યો—

“હુજુર, જો બકરીનું કલેજું ગરમ ગરમ લગાવશો તો આ દર્દમાં રાહત મળશે.”

બાદશાહને આશાનો કિરણ દેખાયો.

હુકમ થયો કે ધોળકા અને આજુબાજુના ગામોમાંથી બકરીઓ લાવવામાં આવે.

દરરોજ એક બકરી કાપવામાં આવે અને તેનું કલેજું બાદશાહની પીઠ પર લગાવવામાં આવે. આમ આવું રોજ બકરી લાવામાં આવતી આને કાપવામાં આવતી. આવું રોજ ચાલતું.

---

કેસરડી ગામનો વારો

એક દિવસ વારો આવ્યો કેસરડી ગામના દેવા ભગતના ઘરનો.

ત્યારે નાના જોધલપીર માત્ર ૧૧ વર્ષના હતા.

બાદશાહનો એક સિપાહી ઘોડા પર બેસીને આવ્યો અને બોલ્યો—

“બકરી આપો અને સાત નળી આપો। (નળી એટલે તે સમયનું ચલણ)”

દેવા ભગત ઘેર નહોતા.

માતાએ કહ્યું, “બાપા ઘેર નથી, બકરી માંદી છે, અને નળી છ જ છે.”

નાનો જોધલપીર આગળ વધ્યો.

તેમણે માંદી બકરી લાવી અને છ નળી લઈને સિપાહી આગળ મૂકી.

સિપાહી બોલ્યો—

“છોકરા, નળી ઓછી છે! મેં સાત માંગી હતી.”

જોધલપીર હસીને બોલ્યા—

“સાહેબ, ગણજો, સાત જ છે નળી!”

સિપાહીએ ગણતરી કરી—

“એક, બે, ત્રણ, ચાર, પાંચ, છ...”

ફક્ત છ જ થઈ!

બાપા બોલ્યા—

“ફરી ગણજો, સાત જ છે.”

ફરી ગણ્યું— “એક, બે, ત્રણ... સાત!”

આ વખતે સાત થઈ!

ફરી ગણ્યું— છ થઈ!

એક વાર છ, એક વાર સાત!

સિપાહી હેરાન થઈ ગયો।

એના મનમાં વિચાર આવ્યો—

“આ નાનો છોકરો તો કોઈ જાદુગર છે કે ભગવાનનો અંશ!”

---

ધોળકા તરફનો પ્રવાસ

સિપાહીએ કહ્યું—

“બકરી તો માંદી છે, એને પકડીને લઈ જવા તારે મારી સાથે ધોળકા આવવું પડશે।”

બાપા શાંતિથી બોલ્યા—

“ચાલો, હું તૈયાર છું।”

સિપાહી ઘોડા પર ચઢ્યો,

બાપા એક હાથમાં બકરીની દોરડી,

માથા પર ગાંસડી (પોટલી) મૂકી,

પગપાળા ધોળકા તરફ નીકળ્યા।

ગામની બહાર આવતા જ,

જોધલપીર બાપાએ બકરીના માથે હાથ ફેરવ્યો—

તુરંત જ માંદી બકરી તંદુરસ્ત થઈ ગઈ,

ઘોડા સાથે દોડવા લાગી!

અને માથા પરની ગાંસડી —

એ તો સવા હાથ ઊંચે હવામાં અધ્ધર ચાલવા લાગી!

આ દૃશ્ય જોઈ સિપાહી ચોંકી ગયો!

તેણે તરત ઘોડેથી ઉતરી

બાપાના ચરણોમાં પડી જઈ કહ્યું—

“હે બાપા, મને માફ કરો!

તમે ઘોડા પર બેસો, હવે હું પગપાળા ચાલું.”

બાપા હસ્યા અને ઘોડા પર ચઢી ગયા,

સિપાહી નમ્રતાથી પગપાળા ચાલ્યો.

---

ધોળકા તળાવનો પ્રસંગ

જ્યારે ધોળકા ગામના પાદર પાસેના તળાવ સુધી પહોંચ્યા,

ત્યાં કેટલાક ફકીરો બેઠા હતા,

જે પોતાના જ્ઞાન અને શક્તિના ઘમંડમાં જીવતા હતા.

તેમણે દૂરથી જોયું કે કોઈ બાળક ઘોડા પર આવી રહ્યું છે,

અને મનમાં વિચાર્યું—

“આના ચમત્કારની કસોટી કરીએ!”

ફકીરો એ તળાવમાં આગ લગાવી દીધી.

બાપા હસ્યા અને આગ ઓલવી નાંખી.

ફકીરો ફરી આગ લગાવે—

બાપા ફરી શાંત થઈ ઓલવી નાંખે.

ત્રણ વાર આમ થયું.

અંતે ફકીરોના અહંકારનો અંત આવ્યો.

તેઓ બાપાના ચરણોમાં પડી રડી પડ્યા—

“હે બાપા, અમને માફ કરો,

તમે સાચા પીર છો, અમને માર્ગ બતાવો.”

જોધલપીર બાપાએ આશીર્વાદ આપ્યો—

“ઘમંડમાં નહીં, ભક્તિમાં શાંતિ છે.

જે મનને જીતે છે, એ જગતને જીતી લે છે.”

આ રીતે ૧૧ વર્ષની ઉંમરે જ

જોધલપીર બાપા એ પોતાના પ્રથમ ચમત્કાર અને ધર્મના ઉપદેશથી લોકોનું હૃદય જીતી લીધું.

---

ભાગ – ૩ : બાદશાહ મીરખાનું પાઠું મટાડ્યું

ધોળકા ના પાદર પાસે ફકીરોનો અહંકાર તોડી,

નાનો જોધલપીર બાપા હવે ધોળકા શહેરમાં પ્રવેશ્યો.

સિપાહી એ દરબારમાં જઈને બાદશાહને સમાચાર આપ્યા —

“હુજુર, એક નાનો છોકરો છે,

પણ એના ચમત્કાર જોઈને દિલ ધબકતું રહી ગયું.

એની વાતમાં કોઈ દિવ્ય શક્તિ છે.”

બાદશાહ મીરખા વર્ષોથી સાત પડદા બાંધીને સુતા હતા. પીઠના પાઠાના દર્દથી પીડાતા હતા.

દરરોજ બકરી કાપી તેનું કલેજું પીઠ પર લગાવાતું,

પરંતુ દર્દ મટતું નહોતું.

---

બકરી કાપવાનો વારો

તે દિવસે વારો આવ્યો હતો કેસરડી ગામના દેવા ભગતના ઘરનો.

જોધલપીર બાપા ૧૧ વર્ષના હતા.

બાપા સાથે સિપાહી બકરી લઈને ધોળકા આવ્યા.

દરબારમાં પહોંચ્યા બાદ,

કસાઈને બોલાવવામાં આવ્યો કે બકરી કાપી તેનું કલેજું કાઢે.

પરંતુ જેમ જ કસાઈ છરો ઉઠાવે,

તેમ છરો હાથમાંથી નીચે પડી જાય અને કસાઈ બેભાન થઈ જાય.

દરબારમાં હાહાકાર મચી ગયો.

બાદશાહના સિપાહીઓ બોલ્યા —

“બાપા, કસાઈને માફ કરો.

જો બકરીનું કલેજું ના કાઢીએ તો બાદશાહનું પાઠું નહીં મટે.”

બાપા શાંતિથી બોલ્યા —

“જીવદયા કરતાં મોટું કોઈ ધર્મ નથી.

જીવ મારીને ઉપચાર મળતો નથી,

ઉપચાર તો કૃપાથી થાય છે.”

બાપાએ કસાઈને આશીર્વાદ આપ્યો.

કસાઈ તરત જ જાગી ગયો અને માફી માંગી.

બાપાએ એને કહ્યું —

“હવે તું કદી કોઈ નિર્દોષ પ્રાણીને ન મારીશ.”

કસાઈએ વચન આપ્યું.

---

બાદશાહ સાથે મુલાકાત

પછી સિપાહી બાપાને બાદશાહ પાસે લઈ ગયો.

બાદશાહ પીઠના ભયંકર દુઃખથી ત્રસ્ત હતા.

બાપા ધીમા સ્વરે બોલ્યા —

“હુજુર, તમારું દુઃખ ઈશ્વર દયા કરે તો આજે જ મટે.”

બાપાએ ભગવાનનું સ્મરણ કર્યું, સાત પડદા છોડાવી નાખ્યાં.

હાથમાં રાખ લીધી અને બાદશાહની પીઠ પર ફેરવી.

અચાનક —

દર્દ ઓછી થઈ ગઈ,

ફોડ મટાઈ ગયો અને બાદશાહ તંદુરસ્ત થ

ભાગ ૪ : કેસરડીનો પરચો

ધીમે ધીમે સૂર્ય ધોળકા તરફ ઢળી રહ્યો હતો. સાંજના સુવર્ણ રંગથી ધરતી સજાઈ રહી હતી. હળવો પવન વંટોળો લેતો કેસરડી ગામની બાજુમાં વહી રહ્યો હતો. એ દિવસ સામાન્ય નહોતો — કારણ કે એ દિવસે કેસરડીના રણમાં એક એવી દિવ્ય કિરણ આવી રહી હતી, જેનાથી આખો પ્રદેશ પ્રકાશિત થવાનો હતો. એ કિરણ કોઈ સામાન્ય પુરુષ ન હતા — એ હતા જોધલપીર બાપા, પરમ કૃપાળુ, પરમ તપસ્વી, અનંત શક્તિના ધારક.

✨ બાપાનો આગમન

કેસરડી ગામના લોકો રોજની જેમ પોતપોતાના કામમાં વ્યસ્ત હતા. કોઈ ખેતરમાં હળ ચલાવતો, કોઈ ઘાસ લાવતો, કોઈ ગામના ચૌકમાં હળવી વાતચીત કરતો. એટલામાં રસ્તા પર ધૂળ ઊડતી દેખાઈ — કોઈ વ્હાલા મહેમાન આવી રહ્યા હોય એમ સૌના મનમાં ઉત્સુકતા જાગી. ધીમે ધીમે ધૂળ વચ્ચે ચમકતી ચાદર દેખાઈ, અને એના નીચે તેજસ્વી મુખવાળા જોધલપીર બાપા ચાલતા દેખાયા.

લોકો એકબીજાને કહેવા લાગ્યા — “આવો તો બાપા દેખાય છે... જેનુ નામ સાંભળતાજ મન શાંત થઈ જાય.”

ગામના મોટાભાગના લોકો દોડી આવ્યા, હાથ જોડીને પ્રણામ કર્યા. બાપા હળવી સ્મિત સાથે બોલ્યા —

> “હે ભક્તો, આ ધરતી પર શાંતિનું બીજ વાવવાનો સમય આવ્યો છે.”

🕌 બાદશાહ મીરખા સાથે મુલાકાત

તે જ દિવસોમાં ધોળકાના રાજા બાદશાહ મીરખા પણ બાપાના પરચાથી પ્રભાવિત હતા. તેમણે જાણ્યું કે એક મહાત્મા, જેઓના શબ્દમાં ચમત્કાર છે, કેસરડી તરફ આવી રહ્યા છે. બાદશાહ પોતે ત્યાં પહોંચ્યા, બાપાને પ્રણામ કર્યો અને કહ્યું —

> “હે પીર બાપા, આપનો આશીર્વાદ અમારા રાજ્ય પર વરસે. હું ઈચ્છું છું કે આ ધોળકા ની જમીનનો એક ભાગ આપના નામે કરું, જેથી આવનારી પેઢીઓ આપના દર્શન કરી શકે.”

બાપા હળવી રીતે બોલ્યા —

> “મીરખા, જમીન તો ઈશ્વરની છે. તું એનો ધારક છે. પરંતુ જો તારી ભક્તિથી તું કંઈ આપે છે, તો એ ધરતી પર ભક્તિનું વૃક્ષ ઉગશે.”

આ રીતે બાદશાહ મીરખાએ જમીનનો એક ભાગ જોધલપીર બાપાના નામે દાન કર્યો, જ્યાં આજે મંદિર સ્થિત છે — કે જેનું હાલ જીર્ણોધ્ધાર ચાલી રહ્યું છે. તે સ્થાન માત્ર ઈંટ-પથ્થરનું મંદિર નથી, એ ભક્તિની જીવંત સાક્ષી છે.

---

💧 કૂવા પર ચમત્કાર

બાપા ધોળકા તરફથી કેસરડી જતા હતા ત્યારે રસ્તામાં એક જૂનો ઊંડો કૂવો આવ્યો. ગરમીના દિવસો હતા, બાપાને થાક લાગ્યો. બાપાએ પોતાની ચાદર કૂવા પર પાથરી, અને એ ચાદર હવામાં અધ્ધર લટકી રહી ગઈ!

લોકો દોડી આવ્યા —

“આ શું ચમત્કાર છે? કૂવા પર ચાદર કેવી રીતે ટકી રહી?”

બાપા હળવી સ્મિત સાથે આંખ બંધ કરી બેઠા રહ્યા. થોડા ક્ષણોમાં પવન શાંત થઈ ગયો, અને ચાદર જાણે ધરતીમાં જોડાઈ ગઈ.

એ દૃશ્ય જોઈને લોકોના આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. એક વૃદ્ધ બોલ્યા —

> “આ કૂવો હવે સામાન્ય નથી રહ્યો, આ તો પવિત્ર સ્થલ છે.”

તે દિવસે એ કૂવો “બાપાનો આરામ કૂવો” તરીકે પ્રસિદ્ધ થયો. આજેય ત્યાં લોકો ધૂપ દીવો કરી જાય છે, કારણ કે માન્યતા છે કે બાપાએ જ્યાં આરામ કર્યો, ત્યાં આશીર્વાદ વસે છે.

---

ભવાનીદાસનો પરચો

એક દિવસ બાપા ગામમાં ફરતા ફરતા એક ઘરની સામે અટક્યા. એ ઘર હતું ભવાનીદાસનું. ઘરના લોકો બાપાને દોડી આવ્યા અને આશીર્વાદ માગ્યો. બાપાએ ઘરનાં અંદર નજર કરી અને કહ્યું —

> “આ ઘરમાં એક આત્મા છે, જેને બોલવાનો વરદાન મળવાનો છે.”

લોકોએ કહ્યું, “બાપા, આ તો અમારા ભવાનીદાસ છે. જન્મથી મૂંગા છે. ક્યારેય બોલ્યા નથી.”

બાપા સ્મિત કરીને બોલ્યા —

> “જ્યારે ઈશ્વર ઈચ્છે છે, ત્યારે શબ્દો આત્માથી નીકળે છે, મોઢાથી નહીં.”

બાપાએ ભવાનીદાસના માથા પર હાથ મૂક્યો. ચહેરા પર તેજ ફેલાયું. ક્ષણમાત્રમાં ભવાનીદાસ બોલવા લાગ્યા — સૌ અચંબિત થઈ ગયા!

પ્રથમ શબ્દો હતા —

> “પીર મારા જોધલ, તું તો જીવનો આધાર!”

ઘરમા રડવાનો, હસવાનો, અને ભક્તિનો માહોલ એક સાથે છવાઈ ગયો.

ભવાનીદાસ ત્યારથી રોજ બાપાના ભજનો ગાવા લાગ્યા. એમની વાણીમાં એવો જાદુ હતો કે સાંભળનારના રોમરોમ ઊભા થઈ જાય.

---

🎶 ભવાનીદાસની ભક્તિગીત : “જંતરી નો બજાવનારો કોણ છે”

આ ભજન બાદમાં સમગ્ર ગુજરાત માં પ્રસિદ્ધ થયું. એની દરેક પંક્તિમાં ભક્તિનો જળ છે, આત્માનો સ્વર છે, અને પીર બાપાના ચમત્કારની અનુભૂતિ છે.

તમે જોજો રે આમા જંતરી નો બજાવનારો કોણ છે... ટેક

નહી એને તત્વ, નહી એને તાર...

નહી એને તાર...

વચન માથી વચન બોલે, બહુ કરે પોકાર...

તમે જોજો રે આમા જંતરી નો બજાવનારો કોણ છે...

ન જોવાય રૂપ એનુ, ન લેવાય પાર...

ન લેવાય પાર...

કહુ તો કહેવાય નહી, બોલે બાવન બાર...

તમે જોજો રે આમા જંતરી નો બજાવનારો કોણ છે...

જ્ઞાન ધ્યાન છંદ રાગ પહોંચે નહી વૈરાગ...

પહોંચે નહી વૈરાગ...

ભોજનીયા ભાવે નહી જેને વચનનો આહાર...

તમે જોજો રે આમા જંતરી નો બજાવનારો કોણ છે...

શૂન્ય શિખર ધૂન લાગી, વચનનો રણકાર...

વચનનો રણકાર...

જંતરી “ભવાનીદાસ”ની, એને નામનો આધાર...

તમે જોજો રે આમા જંતરી નો બજાવનારો કોણ છે...

આ પંક્તિઓ માત્ર શબ્દ નથી — એ બાપાની ઉપસ્થિતિનો સાક્ષાત્ સ્વર છે.

---

🌿 પરચા પર પરચા

બાપાના ચમત્કારો એક પછી એક ઉજાગર થવા લાગ્યા.

જે અંધ હતા, તેમને પ્રકાશ મળ્યો.

જે ગરીબ હતા, તેમને રોજી મળી.

જે દુઃખી હતા, તેમને શાંતિ મળી.

લોકો કહેતા — “કેસરડી ગામમાં કોઈના હાથે દીવો પ્રગટે કે નહીં, પણ બાપાના આશીર્વાદનો પ્રકાશ દરેક ઘરમાં છે.”

બાપા કહેતા —

> “ભક્તિ એ સૌથી મોટું દાન છે. ધર્મ એ કોઈ જાતિ, કોઈ નામથી નહીં માપાય, એ તો મનની શુદ્ધતાથી માપાય.”

---

🕊️ અંતિમ સંદેશ

એક સાંજ, સૂર્ય અસ્ત થતો હતો, બાપા ગામના કૂવા પાસે બેઠા હતા. હળવો પવન ફૂંકાતો, પક્ષીઓ માળા તરફ જતા, અને ગામની સ્ત્રીઓ કૂવાથી પાણી ભરતી. બાપાએ દૂર ધોળકા તરફ નજર કરી અને ધીમા સ્વરે કહ્યું —

> “આ ધરતી પર મારું કામ પૂરૂં નથી. જ્યાં જ્યાં ભક્તિ છે, ત્યાં ત્યાં હું રહું છું.”

આ શબ્દો બોલીને બાપા આંખો બંધ કરી દીધી. સૌના દિલમાં અચાનક એક પ્રકાશ ફેલાયો. જાણે સમય થંભી ગયો હોય.

તે દિવસથી બાપાનું નામ “કેસરડીના પીર” તરીકે ગવાતું રહ્યું. આજેય જયારે મંદિરના શિખરે ધ્વજ ફરકાય છે, ત્યારે લોકો કહે છે —

> “જોધલપીર બાપા જીવંત છે, આશીર્વાદ સ્વરૂપ છે!”

---

🌺 સમાપન

કેસરડીની ધરતી આજે પણ બાપાના ચમત્કારોથી ધન્ય છે. જ્યાં બાપાએ ચાદર પાથરી હતી, ત્યાં આજેય શાંતિનો અનુભવ થાય છે. ભવાનીદાસના ભજનનો સ્વર રાત્રે પવન સાથે હવામાં ગુંજે છે.

જોધલપીર બાપા – ભાગ ૪ માત્ર એક કથા નથી, એ ભક્તિની અનુભૂતિ છે, વિશ્વાસનો પુરાવો છે અને મનુષ્યના અંતરમાં વસેલા ઈશ્વરનો સંદેશ છે.